Wilma’nın Hikayesi

Wilma

Olayları bir de benim ağzımdan dinleyin istedim. Merhaba, ben Wilma ama annem bana genelde “prensesim”, “boncuk gözlüm” ya da “fare suratlım” diye seslenir. Hikayem çok uzun, çünkü ben tam on iki yaşında bir köpeğim. En iyisi en başından başlamak ve her şeyi bildiğim ve bana anlatıldığı kadarıyla yazmak.

Ben Wilma. 2006 yılının kasım ayında Ankara’da bir evde doğdum. Annem beni ve kardeşlerimi doğurduktan kısa bir süre sonra ölmüş, kansermiş diyorlar. Ben, babam, amcam ve bir erkek kardeşimle altı aylık olana kadar aynı evde büyüdüm. O kadar yaramazdım ki hepsi benden çok korkardı. O süre boyunca hiç dışarı çıkmadım. Evde bize bakan bir teyze vardı, adı Neriman. Hepimizi çok severdi ama bence en çok beni seviyordu. Bir gün kocasıyla konuşurken duydum, beni başkasına vermeyi düşünmüşler. Dünyam başıma yıkıldı, ben onlara ne yapmıştım ki benden vazgeçiyorlardı. Galiba beni sevmiyorlar, diye düşündüm. Bu konuşmanın üzerinden çok geçmemişti ki bir gün kapı çaldı. Duyar duymaz hemen saklandım. Sanki saklanırsam beni asla bulamazlardı ve başkasına veremezlerdi. Saklandığım yerden sesleri duyabiliyordum, bir abla gelmiş beni almaya. Neriman teyze beni aldı, bana sıkıca sarıldı ve şimdilerde “anne” dediğim ablanın kucağına teslim etti, Burçak’mış adı. Neler olduğunu anlamıyordum. Çok korktum, öyle çok korktum ki tir tir titremeye başladım ve ben korkudan titrerken Neriman teyze de ağlamaya başladı. Ama beni kucağına alan abla bana öyle sıkı sarılmıştı ki sanırım bundan sonra kalan hayatımı hep mutlu geçireceğim, dedim içimden. Meğer Burçak annem çok severmiş köpekleri, beni hiç görmeden gelmiş de sahiplenmiş.

O gün yeni hayatım başlamış oldu. Annem beni eski evimden aldıktan sonra ilk kez, hayatımda ilk kez dışarı çıktım. Sonradan öğrendiğime göre ben çok küçüğüm diye beni dışarı çıkarmaya korkmuşlar. Her şey benim için çok büyük ve çok korkutucuydu. Ben hâlâ titriyordum. Birlikte arabaya binip doktora gittik. Bana iğneler yapıldı, saçlarım kesildi, boynuma tasma dedikleri bir şey taktılar, üzerinde annemin numarası yazıyormuş. Kaybolursam beni oradan bulmaları içinmiş. Ve bana hiçbir zaman üzerinde yatmadığım bir yatak alındı. Sonra evin yolunu tuttuk. Hiç bilmediğim bir yere geldim, annem bana iki kapta su ve mama koydu, tabii ki de yemedim. Terk edilmiştim, mutsuzdum ve yalnızdım. Bütün gün bir koltuğun arkasına saklandım ve çıkmadım, orada ağladım tek başıma. Akşam olunca Neriman teyzemi daha çok özledim çünkü yatma vakti gelmişti ve ben hep onunla yatardım, şimdi ne yapacağımı bilmiyordum. Annemin uyuduğundan emin olduktan sonra sessizce yerimden çıkıp yanına gidip ayak ucuna yattım.

Günlerce hatta aylarca alışamadım yeni hayatıma. Annem sabırla ona alışmamı bekledi. Evde kullanılmayan boş bir yatak buldum ve çişimi hep oraya yaptım, fark ettiğinde annem bana asla kızmadı ve yatağı çöpe attı. Zamanla anneme ama sadece anneme alışabildim. Annem dışında kimseye tahammülüm yoktu ve ona da hiç kimseyi yaklaştırmıyordum. Ona yaklaşan herkesi ısırmaya başladım. Ne yapayım onu çok sevmiştim ve artık kimseyle paylaşmak istemiyordum. Ben de böyle bir köpek olmak istemezdim ama benim dışımda her şey kocaman ve ben çok korkuyorum. Kendimi sadece böyle savunabiliyorum. Düşünsenize bir evde doğmuşum, hayatı ve ailem dışında bir şeyi tanımıyorum. Alışamadım, çok üzgünüm. Bunu söylemek çok acı ama annem ve birkaç kişi dışında beni kimse sevmez. Hoş umurumda da değil, hayatım boyunca bunu değiştiremedim. Ben altı kiloluk minnacık agresif bir köpeğim.

Seneler içinde annemle birlikte birkaç şehir değiştirdik. Bazen benim yüzümden zorlandı. Ev bulamadığı dönemler oldu, kabul edilmediği oteller oldu ama o her zaman bütün planını bana göre yaptı ve bütün hayatını bana göre düzenledi. Haftanın birkaç günü eve başka köpek ve kedi kokularıyla gelir. Sokakta yaşayanlar da varmış, onları besliyormuş. Başlarda kızıyordum ama artık alıştım. Arada bir başka köpekler de geldi evimize bazıları hamile, bazıları ise hastaydı. Ama sonra onlar da yeni ailelerine gittiler.

Ben Wilma. On iki yaşında bembeyaz tüyleri olan ufacık bir köpeğim. Şimdi anlıyorum, Neriman teyzem ben daha mutlu olayım diye vermiş beni anneme. Çok vaktim kalmadı biliyorum. Artık normalden fazla uyumaya başladım, daha az koşar oldum, yatağa zıplarken de zorlanıyorum. Geceleri annem nefes alıp vermediğimi kontrol ediyor. Çok korkuyor, biliyorum. Ben de bırakıp gitmek istemiyorum. Annem hep “Tüyün kadar ömrün olsun.” diye dua eder benim için, keşke olabilse, keşke hep yanında kalabilsem. Ama imkânsız. Çok mutlu bir hayatım oldu, hikayem henüz bitmedi. Bu, hâlâ yanımda olan, bana her gece sımsıkı sarılan ve her sabah beni öperek uyandıran anneme teşekkür mektubumdur. Her çocuk benim kadar şanslı olsun. Hoşça kalın.

Wilma

Burçak Bektaş

Diğer Hikayeler

Banayuvaol ile yeni yuvasına kavuşan canların hikayelerini bir de onlardan dinleyin. Siz de satın almayın, sahiplenin ve hikayenizi herkese duyuralım.

Maya

Maya henüz 5 aylıkken sahibi tarafından terk ediliyor. Ancak öyle şanslı bir can ki ona hayatını açacak yeni sahibiyle tesadüfen tanışıyor. Hikayenin henüz 1.yılında Maya dünyanın en mutlu köpeği haline gelmiş bile olabilir 🙂

Böcek

Böcek eklem rahatsızlığı ile zor zamanlar geçiren bir scottish fold. Zamanla artan ağrıları ve ilk sahibinin tedavisi olmayan kalıtsal bir hastalık olduğunu anlamasıyla aslında kaderi de değişiyor. Böceğin hikayesi çok yakında 🙂

[instagram-feed num=2 user=”banayuvaol, a_second_user”]

Nasıl Destek Olabilirsiniz?
HepiPet ve Banayuvaol birlikteliğinde daha fazla hayvansevere ihtiyacımız var. Gönüllü olmak için
Bize Ulaşın

Aramıza Katılarak...

  • Instagramda HepiPet ve banayuvaolu takip edebilir,
  • Barınak ziyaretlerimize katılabilir,
  • Geçici yuvalarımızdan olabilir,
  • Besleme organizasyonlarında buluşabilir,
  • Sahiplendirmek istediğiniz evcil hayvanları bizimle paylaşabilirsiniz.

[instagram-feed]

Nasıl Destek Olabilirsiniz?
HepiPet ve Banayuvaol birlikteliğinde daha fazla hayvansevere ihtiyacımız var. Gönüllü olmak için
Bize Ulaşın

Aramıza Katılarak...

  • Instagramda HepiPet ve banayuvaolu takip edebilir,
  • Barınak ziyaretlerimize katılabilir,
  • Geçici yuvalarımızdan olabilir,
  • Besleme organizasyonlarında buluşabilir,
  • Sahiplendirmek istediğiniz evcil hayvanları bizimle paylaşabilirsiniz.